Jednym z fundamentów polskiego systemu antyterrorystycznego, jest przyjęta przez Radę Unii Europejskiej w dniach 1-2 grudnia 2005 r. Strategia UE w zakresie zwalczania terroryzmu oraz zaakceptowany w czerwcu 2004 i zaktualizowany w 2005 r. Plan Działania dotyczący zjawiska terroryzmu. W dokumentach tych wyróżniono cztery priorytetowe kierunki działań UE w ramach walki z terroryzmem:

Zapobieganie (Prevent) – przeciwdziałanie wstępowaniu osób w szeregi organizacji terrorystycznych poprzez eliminację czynników powodujących radykalizację postaw i rekrutację do ugrupowań o charakterze terrorystycznym zarówno w Europie, jak i na całym świecie;
Ochrona (Protect) – zabezpieczanie obywateli i infrastruktury przed zagrożeniem terrorystycznym m.in. poprzez zwiększenie skuteczności ochrony granic, bezpieczeństwa transportu oraz obiektów o znaczeniu strategicznym;
Ściganie (Pursue) – zwalczanie działalności terrorystycznej zarówno na terenie UE, jak i poza granicami państw członkowskich poprzez rozbicie grup i organizacji terrorystycznych, a także pozbawianie ich członków zaplecza logistycznego (broń, fundusze, łączność, środki transportu) i stawianie ich przed wymiarem sprawiedliwości;
Reagowanie (Respond) – stworzenie efektywnego programu zarządzania kryzysowego i minimalizacji skutków zamachu terrorystycznego, obejmującego m.in. koordynację działań po ataku, a także zapewnienie pomocy ofiarom.

Kluczowym aspektem przyjętych przez UE i wdrażanych przez Polskę założeń jest skorelowanie działań prowadzonych przed ewentualnym zamachem terrorystycznym (zapobieganie i ochrona) z czynnościami po zamachu (reagowanie i ściganie sprawców). Z tego względu w ramach systemu antyterrorystycznego RP dokonano podziału kompetencji między jego uczestnikami według kryterium zapobieganie – reagowanie.